Faltegartenköpfl – beginners Skitour vanuit Sattele

Toen ik voor het eerst dacht aan toerskiën, dacht ik aan die steile hellingen waar zeer getrainde skiërs in volle vaart vanaf sjezen. Het leek me tof, zo van de pistes af, maar dit was wel even 100 stappen te ver. Zeker voor iemand die voor haar 30’e nog nooit buiten op ski’s heeft gestaan. Gelukkig heb ik deze mening afgelopen jaar flink bijgesteld. Want het blijkt dat je ook héél veel leuke ski-tour routes hebt als je niet een gigantische pro bent. Bijvoorbeeld naar de Faltegartenköpfl in Tirol. We liepen al eens naar de top op sneeuwschoenen vanuit Marlstein, maar je kan ook een tourskiroute doen vanuit Sattele. En dat is wat wij deden.

Beginnen bij de Sattele

Het begin van deze route ligt al relatief hoog, namelijk op 1690 meter. Dat is fijn, want dat betekent dat de kans op sneeuw ook relatief hoog is. Je rijdt over een bergweggetje met verschillende zigzag wegen omhoog tot je bij de parkeerplaats uitkomt. De parkeerplaats hier is niet heel groot, dus de tip is om vroeg op pad te gaan. Ga je later op de dag dan heb je namelijk de kans dat je geen plekje meer vindt tussen alle wintersporters. Het is ook een betaalde parkeerplaats en je kan betalen met cash of via de ParkNow app. Gezien dat internationaal niet de meest bekende app is, kan je beter wat muntgeld meenemen.

Omhoog langs de rodelbaan en door het bos

Het eerste deel van de route loopt over een rodelbaan. Een bekend fenomeen in Oostenrijk en ook zeker in Tirol. Brede bergwegen die in de zomer dienstdoen als aanleverroutes van verschillende almen, worden in de winter vaak gebruikt als rodelbaan. Ze zijn breed genoeg en niet al te steil, perfect dus om in de winter vanaf te glijden. Ook wij maken hier dankbaar gebruik van voor het eerste stuk van de route. Maar al snel zien we dat er sporen het bos in gaan. We weten dat het bos een paar steile stukjes heeft, maar dat het verder goed te doen moet zijn. De verlaten bossen zijn altijd nog aantrekkelijker dan brede rodelbanen, dus slaan we af, de rustige paden in.

Zoeken naar de opang

In het bos lopen redelijk wat sporen, maar toch moeten we af en toe even kijken of we wel de goede kant op gaan. Met toerskiën wil je namelijk voorkomen dat je ergens terecht komt waar je als beginner niet makkelijk meer vanaf kunt skiën. Nu zal dat in dit gebied niet heel snel gebeuren, maar oplettendheid is nooit verkeerd. Na de steilere stukken te zijn doorgekomen (met her en der een val) komen we uit op de open vlaktes. Onze hond Bruno is vandaag ook mee en hier kan hij heerlijk los lopen. Hij geniet volop van de sneeuw terwijl wij verder naar boven ploeteren.

De open vlaktes naar de Faltengarteköpfl

Omdat we vroeg startten hebben we de eerste tijd vooral in de schaduw gelopen, maar langzaamaan begint de zon haar werk te doen en ons op te waren. De zon schijnt prachtig door de eenzame bomen heen die nog op deze vlakte staan. Dit is de reden waarom we toerskiën, want deze momenten, van pure eenzaamheid in een verlaten en wit landschap zijn onvergetelijk. Helaas kunnen we hier niet voor eeuwig blijven en moeten we nog een stukje verder omhoog lopen. In totaal staan er zo’n 500 meter op de planning, niet heel veel, maar perfect voor een halve dag plezier op de ski’s.

Ski’s uit en naar de top

Als we wat verder op de open vlakte komen ziet het terrein er weer bekend uit. Hier hebben we op onze sneeuwschoenen al eerder gelopen. Ook komt de top nu al vrij snel in beeld. De zacht glooiende hellingen onder de top zien er al uitnodigend uit voor de terugweg. Het laatste stukje tot aan de top is een stuk dat je niet op je ski’s kunt doen. Veel mensen doen hun ski’s uit en lopen over het smalle graatje naar de top. Dit hebben wij al eens eerder gedaan, dus wij besluiten om net onder de top te stoppen, onze ski’s uit te doen en in plaats van naar de top te lopen, een heerlijke pauze te houden in de steeds sterker schijnende zon. Niets meer aan doen.

Naar beneden skiën met onze hond Bruno

Na de welverdiende pauze is het tijd om de vellen onder de ski’s uit te halen en aan onze afdaling te beginnen. Zo vredig als we omhoog gaan, hoe chaotisch de eerste meters altijd zijn. Net als wij, is Bruno nog aan het wennen aan de toerski’s. Hij weet zich in het begin niet zo goed raad met al die gekke bewegingen en we moeten weer even op elkaar afgestemd raken. Na de eerste onwennige bochten gaat het alweer een stuk beter en rent hij vrolijk naast ons. We glijden in een lekker tempo over de open velden en we zijn alle drie helemaal in ons element.

Terug over de rodelbaan en langs de Feldringalm

Het terrein verandert langzaamaan weer van open vlaktes naar bos en dat betekent ook dat we richting de rodelbaan gaan. Maar niet voordat we eerst nog langs de Feldringalm zijn geskied. Deze alm is ook in de winter open en heeft een prachtig uitzicht over het Inntal. Vandaag stoppen we er niet, ook al ziet het terras er aantrekkelijk uit. Nee, wij gaan samen met alle rodelaars naar beneden over de rodelbaan.

Ook dit is een fenomeen wat je regelmatig ziet in Tirol, het laatste stukje van de routes bij het toerskiën loopt over een rodelbaan. Vooral als je een beginnersroute doet zoals wij deden. Dat is aan de ene kant fijn, want deze wegen zijn geleidelijk en met korte bochtjes kan je heerlijk naar beneden glijden. Maar je moet natuurlijk ook opletten op de andere ‘weggebruikers’ die met hun slee naar beneden komen.

We hebben het geluk dat het vandaag niet al te druk is en dat we weinig ander verkeer tegen komen. Samen met Bruno glijden we dus het laatste stukje rustig naar beneden, tot we weer bij de auto uitkomen. Een hele geslaagde ochtend en wat ons betreft een ideale route voor skiërs die net zijn begonnen met toerskiën.