De klim van de Lafatscher Riesenverschneidung – van hoge toppen tot diepe dalen

De Lafatscher Riesenverschneidung is een klassieker. Zo klassiek dat het merk Ortovox zelfs een t-shirt heeft ontworpen met de topo van deze beklimming. Toch had ik tot 2 weken voordat ik deze route beklom nog nooit van deze klassieker gehoord. Nu moet ik ook zeggen, ik ben niet per se het meest up to date van toffe multipitch-klimroutes. Meestal gaan we hiken, Alpine routes beklimmen of klimmen we gewoon op onze vaste plek in Scharnitz. Maar ik was in voor een nieuwe uitdaging en zo kwam de Lafatscher Riesenverschneidung op mijn pad.

Een uitdagend plan

Het was de zomer van 2025. Ik zou samen met een berggids een week hoog in de Alpen begeleiden. Toen die week niet doorging dacht ik, waarom gaan we niet zelf op pad? Die zomer hadden Thomas en ik al meerdere toffe beklimmingen gedaan en ik was nog lang niet klaar met alle avonturen.

Na wat wikken en wegen (gaan we naar Zwitserland, de Dolomieten…?) kwamen we uit op een prachtige klimroute in onze achtertuin. De Lafatscher Riesenverschneiding. 8 pitches tradklimmen (met vaste standplaatsen). Daar had ik wel oren naar dus zo stond het gepland.

Deze dag zou een echte bergtriatlon worden. Eerst moeten we ruim 20 kilometer en 900 hoogtemeters mountainbiken naar het Hallerangerhaus. Vanuit daar een uur lopen en klauteren naar de start van de klim en als we dan bij de klim zijn dan staan de 8 pitches op ons te wachten. Zijn we op de top? Dan lopen, klauteren en fietsen we weer het hele stuk terug. Dit beloofd een mooie dag te worden.

Vertrekken vanuit Scharnitz

Wanneer we om half 8 elkaar ontmoeten op de parkeerplaats van Scharnitz is het eerst tijd om nog even het materiaal te controleren. Vandaag gaat er een dubbeltouw mee en allerlei cams en nuts. Zelf heb ik wel een beetje ervaring met Trad klimmen (het zelf plaatsen van zekeringen), maar niet op het niveau dat we vandaag gaan doen. Daarom ben ik blij dat berggids Susanne meegaat. Zij heeft een flinke bak ervaring en zo kan ik ook weer nieuwe skills leren. Ik sta verwonderd te kijken naar de grote cams die in de rugzak gaan. Ik ben benieuwd wat er gaat komen.

Op de mountainbike naar het Hallerangerhaus

We vertrekken een kwartiertje later op de mountainbike, vandaag een e-bike. Ik heb mijn energie de rest van de dag ook nog nodig, dus ik ben blij dat ik niet al uitgeput ben als ik bij de hut aankom. Het voelt eerder als een goede warming up. We maken nog even snel gebruik van het toilet, ik eet nog een banaan en zonder de fietsen gaan we verder naar de start van de klim.

De afgelopen dagen heeft het flink geregend en daarom was het nog even spannend of we wel op pad konden gaan. De klim ligt het grootste deel van de dag in de schaduw en staat ook nog eens bekend als echte spleetbeklimming. Je klimt als het ware in de hoek van twee scherpe wanden van de berg, grotendeels gebruik makend van die spleet die daar tussen zit. Dat betekent ook dat er erg weinig zon komt en dat we zeker moeten weten dat de route droog genoeg is. Daarom hadden we voorafgaand al even de huttenwaard gebeld en die verzekerde ons dat de route droog genoeg was.

Nog voordat de echte route begint, moet je al een stukje klauteren. Het is tweedegraads terrein en dat is zeker nog niet moeilijk. Toch gaan we na een tijdje aan het touw, een val zou hier namelijk tientallen meters onder ons kunnen eindigen. Better safe than sorry en zo staan we even later aan het begin van de route.

Loskomend kalk en diepe spleten

Deze klimroute ligt in het Karwendel, een bergketen dat voornamelijk kalkgesteende heeft. Dat is soms heel fijn klimmen, maar het staat ook bekend als een rotstype dat wat makkelijk los laat. Wanneer we ons voorbereiden voor de beklimming merken we wat dat betekent. Er klimt al een groepje boven ons en we horen een zacht gerommel. Het wordt steeds harder en we moeten de wand in duiken om niet al voor onze beklimming geraakt te worden door een stroom vallende stenen. Opletten geblazen dus.

De touwgroep voor ons laten we nog wat verder klimmen en dan kunnen wij ook aan de slag. Ik zal vandaag vooral naklimmen omdat een deel van de route op de grens van mijn niveau ligt. Maar eerst mag ik even inkomen met een 4e graads pitch. We klimmen best wel gestaag en na de eerste pitch zit ik er aardig in. Ik heb nooit echt last van hoogtevrees, maar een eerste pitch is voor mij altijd even wennen. Alsof mijn voeten niet meer weten wat ze op zo’n rots moeten doen en mijn hoofd niet meer gelooft dat ik op miniscule randjes kan balanceren.

Wanneer ik weer volledig rustig ben en mijn vertrouwen heb teruggevonden staan we aan het begin van de moeilijkste pitches. 4 pitches van de niveaus 5, 6, 6- en 6- (UIAA schaal). Dit zou ik moeten kunnen klimmen, op sportroutes lukt het me altijd wel, maar op zo’n multipitch trad route is het voor mij toch echt even anders. Daar komt nog bij dat ik precies 0 ervaring heb met spleetklimmen. Susi legt me duidelijk de basisprincipes uit en al snel merk ik dat ik deze klimtechniek eigenlijk heel leuk vindt. Het kost me minder moeite dan ik dacht en kan best vrij klimmen. ‘Wat mega vet’ gaat er door mijn hoofd.

Uitklimmen tot het einde

Wanneer de moeilijkste pitches erop zitten is het nog een kwestie van uitklimmen. De laatste twee pitches zijn niveau 3 en 5. Na deze eerdere pitches nog een peulenschilletje. Als we op de top zijn, zijn we al zo’n 8 uur onderweg. Naast de banaan en een halve twix heb ik onderweg niets gegeten, dus ik begin aardig honger te krijgen. Ik eet nog wat gummibeertjes en dan is het tijd om weer af te dalen.

Bij het afdalen merk ik eigenlijk pas dat er al wat energie mijn lichaam uit is geslopen. Ik moet flink focussen op de gruizige helling en glijd hier en daar zelfs een beetje weg. Iets wat ik normaal niet zo snel heb. Het duurt nog een uurtje met wat klauter- en abseilwerk voordat we weer op het normale wandelpad staan. Hier kunnen we weer tempo maken en we snellen ons naar de hut. Daar zitten een hoop mensen op het terras, ze zijn op huttentocht en hebben net hun diner op. We vragen de huttenwaard of ze toevallig nog een bordje eten over hebben en we krijgen nog een heerlijke goulashsoep.

Afdalend de greppel in

Wanneer de zon prachtig onder is gegaan achter de berg is het tijd om de laatste 20 kilometer en 900 meter af te dalen met de mountainbike. Zoals ik al eerder zei had ik 0 ervaring met spleetklimmen, dat geldt net zo goed voor afdalen op een mountainbike. Hoewel het pad breed is, is het op sommige stukken (in mijn ogen) toch best steil. Mijn energie is ver op en ik moet nog echt focussen op het afdalen.

Al snel gaat dat volledig mis. Ik kom te ver aan de rand van de weg, het grind is hier een stuk losser en ik verlies de controle over de zware mountainbike die ik van Thomas had geleend. Ik probeer nog te remmen. Te hard met links. En voor ik het weet kukel ik voorover, volledig over de fiets heen. 3 seconden later zit ik niet meer op de fiets, maar lig ik onder in een greppel en ligt de fiets op mij. Het kost nogal wat moeite om hem weer van me af te tillen en met trillende benen vervolg ik mijn weg.

Ik lijk er nog enigszins goed vanaf te komen. Een paar schrammen en vast wat blauwe plekken, maar geen kneuzingen of breuken. Ik heb vandaag geleerd: de snelheid waarmee ik het spleetklimmen heb aangeleerd, geldt zeker niet voor het mountainbiken. Vol in de spanning rijd ik verder naar beneden tot we bij de Kastenalm aankomen. Vanaf hier kan ik weer opgelucht ademhalen, want hier wordt de weg een heel stuk vlakker. We maken weer volle vaart en ik kan weer volledig genieten van dit avontuur.

Een volle dag onderweg

Wanneer we weer bij onze busjes aankomen, is het ruim 12 uur later. Dit was een machtig mooie dag in de bergen. Ondanks dat ik het grind even van heel dichtbij heb kunnen bekijken, kan ik alleen maar met een grote glimlach terugdenken aan dit avontuur. Dit is waar het voor mij in de bergen om gaat. Volledige vrijheid, nieuwe skills leren, jezelf pushen en je onderdompelen tussen de reusachtige grijze rotsen. Zodra ik terug thuis ben kijk ik alweer uit naar de volgende uitdaging. Ik ben benieuwd wat het gaat worden.