AFSTAND
16 kilometer
GESCHATTE TIJD
9-10 uur
HOOGTEMETERS
1.662 meter
START HOOGTE
1.180 meter
HOOGSTE PUNT
2.662 meter
MOEILIJKHEIDSGRAAD
Hiken & Via Ferrata – Gemiddeld
Het is onze huisberg. Zichtbaar vanaf ons balkon. Met zijn markante afspiegeling tegen de felblauwe lucht. Als je in Amerika zou zijn zou je bijna denken dat het de Half Dome is. Maar dat is het niet, het is de Hohe Munde. Een berg die hoog boven het Inntal uitsteekt en niet zomaar te beklimmen is. Voor de top moet je namelijk 1600 hoogtemeters maken. Een flinke afstand en als we toch al de hele dag op pad zijn, waarom maken we dan niet gelijk de overschrijding?
Overschrijding van de Hohe Munde
Al snel werd dit plan gevormd, aan de ene kant de Hohe Munde op en aan de andere kant weer afdalen. Er waren alleen nog wat logistieke uitdagingen. Zo moest iemand op Bruno passen, hadden we twee auto’s nodig om van het eindpunt weer naar het beginpunt te komen en moesten we genoeg daglicht hebben, maar geen sneeuw. Oftewel: de dagen waarop deze beklimming kon waren beperkt. En zo gingen er 2 seizoenen voorbij zonder dat we een voet op deze prachtige berg hadden gezet. Tot in de zomer van 2025 vrienden tijdelijk dichtbij kwamen wonen. Zo was één issue – de auto’s – al opgelost. En met zijn vieren klimmen is misschien nog leuker. Nu was het nog wachten op een zonnige en droge dag waarop we daadwerkelijk op pad konden. In juni was het zover. De wekker stond vroeg, de klettersteigset was ingepakt en Bruno werd opgehaald voor zijn eigen avontuur.
De start van de wandeling
Om bij de start van de wandeling te komen moeten we eerste en stukje over een onverharde weg omhoog rijden. Met ons Volkswagen busje af en toe nog een uitdaging want alle bomen (en laaghangende takken) zijn volop in bloei. We weten de takken vakkundig te ontwijken en ontmoeten onze vrienden Rens en Juliëtte op de parkeerplaats. Samen met wat andere avonturiers die hier schijnbaar hun nacht hebben doorgebracht. Het is 07:00 in de ochtend en zij zijn net zo verrast om ons te zien als andersom, terwijl zij zich nog even omdraaien maken wij ons klaar voor onze tocht naar de top van de Hohe Munde.
Wanneer we een goede laag zonnebrand hebben opgesmeerd is het tijd om te vertrekken. Het pad begint nog breed, maar gaat al snel over in een smal bergpaadje. Heerlijk, dit is waar we van houden. Het terrein is nergens moeilijk en we houden er lekker de vaart in. We moeten elkaar regelmatig eraan herinneren dat we nog een flink stuk moeten en dat het niet erg is om ietsje langzamer te gaan dan dat we gewend zijn.




Wanneer het pad nog smaller wordt merken we dat we niet de enige zijn op deze wandeling. Drie van de vier hebben inmiddels al een teek te pakken. Ze zijn hier volop aanwezig. Het is vandaag dus extra opletten, want tekenbeten in Oostenrijk kunnen niet alleen de ziekte van Lyme meedragen, maar ook TBE. We willen geen van beide, dus we dragen allemaal ook een controledienst voor elkaar.
Van de bossen naar de rotsen
Wanneer we zo’n 800 meter hebben geklommen staan we op de Niedere Munde, de pas die uitkijkt naar de andere kant van de berg, het Gaistal in. De zon begint nu aardig te branden en het wordt steeds warmer. Het is tijd voor een lekkere pauze en een nieuwe laag zonnebrand. Het lopen tussen de bosjes is voorlopig ook verleden tijd en het groen heeft plaatsgemaakt voor het grijs. We zijn op de helft en hebben dus ook nog wel even te gaan.
Het komende uur is dat nog volledig wandelend, steeds zigzaggen we over eindeloos gruis omhoog. Als je zoveel hoogtemeters maakt dan komt er een moment waarop er maar geen einde aan lijkt te komen. Dat is zo’n 400 meter voor de top ook voor ons het geval. Maar gelukkig is er verandering op komst.



Klettersteigen (via ferrata) naar de top van de Hohe Munde
We kijken omhoog en zien dat het tijd is om onze outfits te veranderen. De gordel kan aan, de klettersteigset in de hand en de helm op ons hoofd. Het laatste stukje naar de top gaat over een klettersteig van niveau B.
Dit is wat het avontuur zo leuk maakt, de afwisseling die je hebt in je activiteiten. Na eindeloos omhoog stoempen, klauteren we nu gestaag over de berg. De klettersteig is niet erg moeilijk, maar af en toe hangen de kabels enigszins los. Dat zorgt dat we soms toch wat extra moeten opletten.
Voordat we op de top zijn, gaan we eerst weer een kleine 200 meter naar beneden Maar na een kleine 5 uur lopen en klauteren staan we bij het kruis en hebben we nu uitzicht op ons huis, in plaats van andersom. Het is heerlijk vertoeven en op de top fantaseren we al over een koude cola die we op de terugweg zullen bestellen.







Twee toppen op 1 dag
Wat de Hohe Munde nog leuker maakt is dat het officieel 2 toppen heeft. De oost- en de westgipfel. Hierdoor beklim je twee toppen op een dag. Wil je deze toppen ook beklimmen, maar heb je geen zin in een klettersteig? Dan is dat ook zeker mogelijk. Je beklimt de berg dan puur vanaf de westkant.
De web tussen de toppen is is nog een beetje bedekt met sneeuw, al zijn het kleine restjes. Dit is ongeveer de enige sneeuw die we vandaag oversteken en ook wat dat betreft is het een goede keuze. Nadat we nog een foto hebben gemaakt op de westtop is tijd voor de afdaling. Dit is over een rood pad, maar dat is nog relatief verraderlijk. De route is namelijk vrij steil en we huppelen nog niet als berggeitjes naar beneden. Al kan het er ook aan liggen dat we inmiddels al best wat energie hebben verbruikt.

Ijskoude radler en vermoeide benen
Gelukkig hebben we geen haast en ook met een normaal wandeltempo komen we beneden. Maar niet voordat we zijn gestopt bij de Rauthütte. Ook al hoeven we nog maar 400 meter af te dalen, we gaan hier stoppen. Die halve liter ijskoude hebben we inmiddels wel verdiend. En ook de benen gaan even omhoog. Onze glazen zijn binnen no-time leeg en als we weer wat energie voelen is het tijd voor het laatste stuk naar beneden. Al zijn de benen het daar nog niet helemaal mee eens. Die vonden het wel prima om te stoppen bij de hut.
Toch zetten we nog even door en na zo’n 10 uur komen we weer aan bij de auto. En elke keer als we nu vanaf het balkon naar de berg kijken kunnen we zeggen: die hebben wij maar mooi beklommen.
Ps. deze berg heeft ons zo geïnspireerd dat we er zelfs ons nieuwe logo van hebben gemaakt 😉














