Rifugio Margherita is de hoogste berghut van Europa op 4.554 meter hoogte. Ver weg van de bewoonde wereld. Hoger kun je niet overnachten in Europa. Maar hoe slaap je op een plek met zo weinig zuurstof? En kun je wel van het uitzicht genieten? En nog belangrijk, hebben er daadwerkelijk Pizza Margherita? Deze bijzondere hut op deze bijzondere plek vormde een haast letterlijke kers op de taart van ons Monte Rosa alpiene avontuur en wat voor één.
Naar Rifugio Margherita
De volledige naam van de hut die voor ons ligt is Capanna Regina Margherita. Maar voor velen is deze hut beter bekend als Rifugio Margherita. Voor ons komt de Rifugio Margherita aan het eind van een lange dag waarbij we al 5 vierduizenders hebben beklommen. Rifugio Margherita is feitelijk onze zesde vierduizender van de dag, want de hut ligt pal bovenop een andere berg, de Signalkuppe. Al enkele uren hebben we de hut zien liggen boven op deze berg, als een kasteel op een eenzame berg. Nu komen we eindelijk in de buurt.
De laatste meters naar Rifugio Margherita zijn nog redelijk steil. De hut verdwijnt zelfs even uit zicht achter de steile ijswand. Achter ons hebben we uitzicht op de Parrotspitze en Zumsteinspitze (die we eerder die dag beklommen), De Lyskamm, Dufourspitze en Matterhorn. Kortom, een prachtige omgeving om in te vertoeven en straks te overnachten!
Bij de hut waait het hard. Toch kunnen we een plekje in de luwte vinden aan de oostkant van de hut. Geen andere vierduizenders aan deze kant, maar een weids uitzicht. We zitten hier hoog boven de wolken en recht naar beneden vinden we een zeer steile bergwand. Het uitzicht is prachtig en we nemen dan ook alle tijd om onze alpiene uitrusting uit te doen.
Binnen is het lekker warm. Er is relatief veel ruimte om je spullen kwijt te kunnen. Waarschijnlijk komt dat omdat er in de Margherita hut maar 70 mensen kunnen overnachten, terwijl er overdag veel meer klimmers een bezoekje aan de beroemde hut afleggen. Dat is wel even wat minder dan de hutten waar we afgelopen nachten hebben geslapen. Het is pas 11 uur en dus nog vroeg, maar we zijn inmiddels ook alweer vijfenhalf uur onderweg. Dat betekent dus rusten en wennen aan leven op deze hoogte.
Het huttenleven op 4.554 meter hoogte
Leven op deze hoogte is natuurlijk wat overdreven, want we verblijven maar een nacht in de Margherita hut. Toch voelt het verblijf al wel direct bijzonder. Door de ligging van de hut heb je het gevoel midden op een pilaar te zitten. Aan alle kanten heb je uitzicht en kijk je naar beneden. Buiten is het vrij guur en dus blijf je lekker binnen zitten.
De hut ziet er beter uit dan we verwacht hadden. Je moet je voorstellen hoe lastig het is om materiaal naar deze hut te krijgen. Dat kan alleen met een helikopter. Zo wordt bijvoorbeeld elke twee dagen een voorraad drinkwater omhooggebracht en moet ook af en toe het afval weer worden weggevoerd. Het lijkt dan ook lastig om een goed onderhouden hut te runnen, maar in het geval van de Margherita hut ziet het er best wel goed uit eigenlijk.
De “begane grond” van de hut is opgedeeld in een materiaalruimte, keuken, eetgedeelte en kleine toiletruimte. Daarbovenop vind je 3 verdiepingen met vele kamers en eveneens kleine toiletruimten. De keuken bevind zich in het midden en langszij is een kleine gang om in het eetgedeelte te komen. In combinatie met het hout en het uitzicht lijkt het net of je je in een oudt zeilschip bevindt. In het eetgedeelte zitten enkele klimmers. De meeste van hen liggen op bed om te wennen aan de hoogte. Wij voelen ons echter prima en vermaken ons dus zittend aan een van de tafels op zoek naar wat we hier kunnen eten.
Even wachten… Pizza!
De Margherita hut deelt zijn naam met een beroemde pizza en daarom komt altijd de vraag naar voren: Hebben ze ook Pizza Margherita? Het antwoord is ja. Hoewel een echte Pizza Margherita er wat anders uitziet kun je in de Margherita hut een Pizza Margherita bestellen en die smaakt vrij aardig. Natuurlijk kun je ook andere gerechten bestellen, al is de menukaart beperkt en prijzig. Dat kun je je natuurlijk ook wel voorstellen aangezien alles met helikopeters naar boven moet worden gebracht. Water is bijvoorbeeld 7 euro per liter.
Het personeel is zeer vriendelijk. Ook dat is niet altijd vanzelfsprekend en zeker niet als je dag in, dag uit moet werken op deze grote hoogte. Wij vermaken ons vrijwel de gehele middag in het eetgedeelte tot het tijd is om aan te schuiven voor het avondeten. Zodra iedereen beneden is zit de hut aardig vol, maar het er is ruimschoots voldoende eten (ook vega) voor alle hongerige klimmers.
Overnachten in Rifugio Margherita
Na het avondeten gaat iedereen vrij vroeg naar bed. Onze kamer bevindt zich op de tweede verdieping. Lopen op deze hoogte gaat altijd wat langzamer dan je gewend bent en kost iets meer kracht dan gewoonlijk. Gelukkig zit onze kamer niet al te ver van de trap en vooral niet al te dicht bij het toilet. Deze droogtoiletten kunnen namelijk een nogal onaangename geur verspreiden over de verdiepingen maar dat valt deze keer gelukkig mee.
We liggen met 7 man op een kamer krappe kamer. Drie stapelbedden en een extra los bed. Om de ophoping van koolmonooxide tegen te gaan blijft het raam op de slaapkamer de gehele nacht open. We zijn zeer benieuwd of we vannacht goed zullen slapen op deze hoogte en met de eventuele kou op komst. Gelukkig valt dat allemaal reuze mee. Je kunt je voorstellen dat je beter slaapt in een hotel in het dal, maar toch krijgen we hier voldoende slaap.
De wekker gaat om vijf uur. Dat is uitslapen voor velen, want die zijn al op pad naar hun volgende beklimming. Wij pakken nog even het ontbijt mee in de hut en dalen dan ook af in het donker. Buiten is het donker en waait het hard. Met onze koplampjes op dalen we af richting de gletsjer. In het ochtendlicht worden de vele mooie bergtoppen om ons heen weer zichtbaar. En wij laten onze hoogste overnachting in Europa weer achter ons!
