Winterklettersteig Pfaffenbichl Hochfügen

In de winter klettersteigen? Ben je wel helemaal lekker? Dat is toch vooral een zomeractiviteit? Nou niet helemaal dus. Want in Hochfügen is er in de herfst van 2025 een winterklettersteig aangelegd die je naar de top van de Pfaffenbichl brengt. De klettersteig is relatief kort, in de zomer relatief eenvoudig en de weg ernaartoe gaat over een piste (of met de kabelbaan). Tijd om hem eens uit te proberen!

Een koude start

Wanneer we naar Hochfügen rijden, moeten we diep het dal in. Vanuit het brede Zillertal nemen we een afslag bij Fügen en die leidt ons via kronkelige bergweggetjes steeds verder naar de diepte van het dal. Bij elke bocht die we nemen daalt de temperatuur. Het is begin januari en de koude winterweek is aangebroken. Gevoelstemperaturen van -20° worden voorspeld op de top. Gelukkig is het nu nog ‘maar’ -13° als we aankomen bij de parkeerplaats.

Parkeren is hier gratis en we maken nog snel even gebruik van het toilet, met die temperaturen wil je liever niet wildplassen. We kleden ons goed aan in verschillende lagen en stappen op de ski’s. Die hadden we de avond ervoor al klaar gemaakt, want de vellen op je ski’s doen is ook niet lekker als je vingers er bijna af vriezen. Binnen no-time zijn we dus op weg omhoog.

Een leuke (rode) piste tour

De weg omhoog loopt dus tot aan de klettersteig volledig over de piste. Dat is in deze tijd van het jaar wel nodig, want de sneeuwval is erg karig geweest afgelopen december. Buiten de piste om is er dus geen enkele kans dat we een mooie ski-tour kunnen maken. Heel erg vinden we het niet, want we ontdekken een totaal nieuw gebied en genieten van de uitzichten om ons heen.

Het begin van de pistetour loopt nog over een blauwe piste. Af en toe omhoog, af en toe een beetje vlakker. In totaal is stijg je over de piste ongeveer 900 meter. En in het midden komt het steilste gedeelte. Hierbij ga je over de rode piste omhoog voor ongeveer 200 meter. Omdat er een heel dun laagje sneeuw is gevallen (zo’n 2 a 3 centimeter) hebben wij een lekker laagje verse grip om omhoog te lopen. Maar omdat deze piste aan de noordkant zit, kan hij ook erg ijzig worden. Het kan dan wat lastiger zijn om via de piste omhoog te gaan.

Ombouwen bij het topstation

Na iets meer dan 2 uur komen we aan bij de bovenste kabelbaan. Waar het gros van de mensen weer naar beneden zoeft, gaan wij nog een stukje verder omhoog. Op het uitzichtplatform staan we in het zonnetje, maar erg veel warmte geeft hij begin januari nog niet. De gevoelstemperatuur is nog steeds erg koud en het ombouwen is daardoor een kleine uitdaging. Om gewicht te besparen hadden we onze alpiengordels mee, maar met koude handen in handschoenen is dat een behoorlijk gepriegel.

Toch wurmen we onszelf in de klettersteigoutfit. Dit wordt de eerste keer dat we op tourski-schoenen gaan klettersteigen en we zijn erg benieuwd hoe we dat gaan vinden. We zien gelukkig al snel dat de route goed voorzien is van nietjes en voor de voeten én de handen waardoor we ons al niet echt zorgen maken. Tijd om op pad te gaan!

Spectaculair klettersteigen in de winter

De route is op dit moment vrij nieuw, zo’n 2 maanden oud. Toch weten al wel een aantal mensen dit te vinden. We zien her en der een groepje op de route, maar het is nog niet mega druk. Zo hebben wij mooi de tijd om op ons eigen tempo omhoog te gaan.

We lopen naar het begin van de route, klippen ons in, en gaan op pad. De eerste meters zijn nog wel even wennen. Normaal klettersteig ik op trailrunschoenen of approach schoenen, niet op van die lompe skitour-schoenen. Maar na een paar stappen begint het langzaam te wennen en krijg ik vertrouwen in de grip van mijn schoenen.

Vanaf hier is het meer genieten, we steken een hele toffe touwbrug over en dat ziet er vanaf een afstandje best wel spectaculair uit. We schieten hier wat beelden en klimmen rustig verder. De route wisselt zich af tussen het volgen van een spoor in de sneeuw en klauteren op de rots. Eigenlijk is het prima te doen als je al wat Alpien en klettersteig ervaring hebt. Na nog een laatste ladder staan we op de top van de Pfaffenbichl. Helemaal alleen.

Op stijgijzers naar beneden

Ook hier houden we even een korte pauze, maar erg veel tijd nemen we niet. Ook al staan we in de zon en is er vrijwel geen wind, de temperatuur tikt nog wel de -20 graden aan. En dat voelen we snel genoeg aan onze wangen. Het is dus tijd om weer in beweging te komen.

Onderweg omhoog zag ik al dat de route naar beneden wat gladder was. We hadden voor de zekerheid onze stijgijzers meegenomen en dit leek mij een mooie gelegenheid om ze aan te doen. Daarbij deden we ook nog een A/B test. Ik op stijgijzers, Thomas op zijn toerski-schoenen. Het aantal uitglijders staat op 0 tegen 3. Toch blij dat ik de stijgijzers meegenomen had.

Afdalen over de piste

Als we weer terugkomen bij onze ski’s is het tijd om naar beneden te skiën, met natuurlijk een tussenstop bij de alm. Achteraf bleek dat die stop ook erg welkom was, onze benen voelen toch wat pijnlijk na deze tocht. We lunchen uitgebreid en dalen daarna ook het laatste deel af terug naar de auto. Het was een volle dag op avontuur en erg tof om ook een keer in de winter te klettersteigen. Deze tocht smaakt naar meer!