De hoogste wandelberg van Tirol: Glockturm

Hoe hoger, hoe beter denken we vaak in de bergen. Maar liever niet altijd met al het materiaal (of ervaring) dat nodig is voor een alpiene beklimming. Een berg die nog net als wandelberg bestempelt kan worden, maar je wel in dat hoge alpiene landschap brengt. De Glockturm is een van de hoogste wandelbergen van Tirol en een ideale berg voor precies zo’n tocht.

Toeren door het Kaunertal

Voor onze alpiene avonturen zijn we vaak op zoek naar bergen die vrij hoog liggen om alvast te kunnen acclimatiseren. Toch zijn er altijd wat randvoorwaarden die het vinden van zo’n berg lastig maken. Zo willen we flink kunnen wandelen, maar geen extra materiaal nodig hebben. Onze hond Bruno moet ook gewoon meekunnen is het belangrijkste criterium. Na het uitzoeken van vele toppen komen we uit bij de Glockturm, een bergtop van 3.335 meter en daarmee waarschijnlijk de hoogste wandelberg van Tirol die je in één dag kunt doen.

Klik hier voor de 3D kaart

3D Satellite

📏0.0 km

↗️0 m

↘️0 m

🕒0h 0m

Herlaad de pagina als de map niet verschijnt

Om de Glockturm te kunnen beklimmen maken we eerste een uitstapje naar het Kaunertal. En dat is een hele toer, maar wel één met mooi uitzicht. Het Kaunertal bevindt zich in het westen van Tirol, ten zuiden van Landeck. Het is een ietwat verlaten vallei, geholpen door het feit dat je hier ook tol moet betalen van maar liefst 28 euro. Twintig kilometer lang volgen we Kaunertal Gletsjerstrasche die tot diep achterin het dal leidt. Vanuit hier kun je verschillende mooie tochten maken, bijvoorbeeld naar de Gepatsch Gletsjer of met de kabelbaan omhoog naar het Karlesjoch.

De meeste mensen zijn vandaag op weg naar die kabelbaan om op 3.108 meter hoogte te komen. Wij gaan vandaag nog een stukje hoger. Onze parkeerplaats voor de route naar de Glockturm bevindt zich een paar kilometer eerder aan de rand van de weg. Ook hier staan al wat auto’s, maar nog genoeg plek voor ons en dus kunnen we op stap.

Verlaten valleien op weg naar het Riffljoch

We banen ons een weg langs wat koeien die staan te grazen. De weg gaat niet rap omhoog en we worden eerst getrakteerd mooie bloemenvalleien. Links van ons beginnen de rotsen van de Krummgampenspitzen al boven ons uit te torenen. Het terrein wordt langzaam aan meer rotsachtig. Er zijn weinig wandelaars op deze route en daardoor voelen we ons al snel in (vertrouwd) onherbergzaam gebied.

We komen nu snel op open rotsterrein, maar het pad is goed te volgen dankzij de nodige steenmannetjes. We komen langs twee meren die er ijskoud uitzien. Bruno laat zich echter niet kennen en neemt een dip in het eerste meer. Vanaf hier volgen we blokkenterrein dat steeds steiler omhoog loopt richting het Riffljoch. Her en der moeten we klauteren en de juiste weg over de rotsen vinden, maar de route is verder goed te volgen.

Op de graat aangekomen maken we de stand op. We zijn bijna 2 en half uur onderweg, maar hebben het grootste deel van de klim al gedaan. We staan nu na 4 kilometer op 3.150 meter (hoger dan her Karlesjoch), voelen ons prima en kunnen inmiddels al genieten van een prachtig uitzicht over de Stubaier alpen in het westen en de Weissee en Weisseespitze in het zuidwesten. We lassen onze eerste pauze in, want vanaf nu wordt de route naar de Glockturm behoorlijk uitdagender.

Over de graat naar de Glockturm

De route gaat vanaf hier verder over een vrij scherpe graat richting de Glockturm. We hebben voorafgaand aan de wandeling veel nagedacht over dit deel. Is de Glockturm wel een wandelberg, of wordt het vanaf hier toch echt lastiger? Kan Bruno hier wel overheen? De eerste stappen zetten al meteen de toon, want er moet meteen geklauterd worden. Geen probleem voor Bruno, maar de vraag is wat er nog meer in het verschiet ligt.

Gelukkig blijkt de Glockturm wel degelijk een wandelberg, zij het voor gevorderden. De graat is vrij scherp en we volgen deze voornamelijk aan de zuidoostkant. Dat betekent regelmatig klauteren over blokkenterrein, korte stukjes afdalen en ook weer klimmen. Af en toe hangt er een stukje kabel voor wat meer houvast. Het terrein vormt geen probleem voor Bruno, maar zit wel op het randje van een wandelberg. Precies zoals we het willen eigenlijk. Lekker klauteren en in ruig terrein onderweg zijn. De uitzichten maken het daarbij nog eens helemaal af.

Na iets minder dan een uur komen wen aan bij het laatste deel van de graat. De Glockturm torent boven ons uit. Vanaf hier moeten we nog een stuk van 100 meter omhoog door steil uitziend terrein. Gelukkig ligt er een goed zigzagpad op en dat betekent dat het vaak wel meevalt. Dat is nu ook zo en 15 minuten later staan we boven. We volgen nog een klein stukje over de graat en komen dan uit bij het mooie topkruis van de Glockturm. De hoogste wandelberg van Tirol is in de pocket! Het uitzicht in alle richtingen is onze beloning.

Eerst nog veilig afdalen!

Na een heerlijke lunch op de top is het tijd om weer af te dalen. Vandaag volgt een goede les dat de wandeling pas klaar is wanneer we weer veilig thuis zijn. Om de graat terug over de klauteren moet je her en der aan rotsblokken vasthouden. Eén van die rotsblokken blijkt ineens verrassend los te zitten. Ik probeer hem enigszins op te vangen zodat hij niet gaat schuiven maar kom daarmee zelf klem te zitten. Eronder uit springen is geen optie, want dan kan hij iedereen onderuit kegelen. Optillen kan ook niet want daarvoor is het rotsblok veel te zwaar. Ik kan geen kant meer op.

Haastig zorgen we met commando’s (dankjewel hondentraining) dat Bruno uit de weg is voordat hij onderuit gekegeld wordt. Dan helpt Sylvia mij om het rotsblok iets op te tillen zodat ik weer vrij kom. Gelukkig gaat het rotsblok niet schuiven en nog meer gevaar veroorzaken. Al ligt het er nu ook niet lekker bij, ik raak hem niet meer aan! We vervolgens onze weg (voorzichtig) langs de graat en als we weer terug zijn op het Riffljoch komt de opluchting.

Vanaf de pas is het terrein vriendelijker en overzichtelijker, maar de route nog lang. De flinke hoogtestijging en de andere inspanning hebben ons goed uitgeput. Dat is een goede training precies zoals we willen, maar het laatste deel van de wandeling is daardoor echt vermoeiend. Met vier kilometer te gaan en 6 kilometer achter de kiezen is de wandeling aardig lang. Dat voelen we nu dan ook echt. Na in totaal 7 uur later komen we bij de auto aan. We leggen de spullen neer en geven elkaar een high five. De hoogste wandelberg van Tirol, we hebben hem gedaan én we zijn weer veilig terug!