Sudetendeutsche Hütte: slapen in de leukste berghut van oost Tirol

Een tijd terug ontdekten we een hut, misschien wel de leukste berghut van oost Tirol: De Sudetendeutsche Hütte op 2650 meter. En nu vraag je je misschien af, wat maakt deze hut dan zo leuk? Het is de weg er naartoe, de ligging, het uitzicht op de hoogste berg van Oostenrijk, het heerlijke eten én het feit dat Bruno er mag slapen en zelfs zijn eigen dekentje kreeg. Het duurt niet lang of ik ben helemaal fan van deze hut. Voor ons is dit de perfecte acclimatisatie voor de tochten die nog komen gaan, maar ook deze tocht is op zichzelf al fantastisch om te doen.

Wandeling vanuit Matrei in Osttirol

De wandeling start in de buurt van Matrei in Osttirol, in Glanz om precies te zijn. Met de auto zigzag je eerst de weg omhoog totdat je bij een relatief kleine parkeerplaats komt. Hier zet je de auto neer voor de komende nacht. De parkeerplaats zelf is gratis, maar het is altijd verstandig om wat kleingeld mee te nemen voor het geval ze dat veranderd hebben.

De wandeling van vandaag heeft aardig wat hoogtemeters, namelijk 1200 en de eerste hoogtemeters komen al snel. Een goede start van de wandeling dus!

Wandelen langs de Edelweiss vallei

Als eerste highlight van vandaag wandelen we langs de Edelweiss vallei. De naam geeft goede hoop, want het aantal keer dat wij Edelweiss hebben gezien is op een hand te tellen. Dus we zijn erg benieuwd hoe makkelijk het dit keer wordt. De weide waar we langs lopen is groot en staat volledig in bloei. Het is dan ook half juni en de lente is in de bergen volop aanwezig. Het uitzicht is prachtig en we kijken lekker om ons heen. Ook op zoek naar dat ene zeldzame plantje. Maar hoe goed we ook kijken, de Edelweiss vinden we niet. Toch vreemd, voor een vallei die specifiek deze naam heeft, het staat zelfs nog op een bordje bij de vallei. Ietwat teleurgesteld lopen we maar weer door. (later hoorden we dat je in de buurt van het bankje moet kijken, daar schijnen ze wel te staan).

Kippen, koeien en een gans

Wanneer we onze weg vervolgen komen we in een andere vallei, en dit keer een echte alpenvallei. Zo eentje uit je dromen. Met groene weides, een kabbelend beekje en koeien die staan te grazen. Een vallei die je indenkt zodra je aan Oostenrijk denkt. En midden in deze vallei staat de meest schattige alm. De Äußere Steineralm is voor ons de perfecte plek om pauze te houden, maar dan moeten we wel eerst nog een hoop koeien voorbij. Nu zijn we zelf niet de grootste fan van koeien, maar met Bruno is dit altijd nog een extra uitdaging. Niet dat Bruno zo op die koeien is gefocust, maar je weet toch nooit precies hoe ze op elkaar reageren.

Gelukkig gaat deze gevaarlijke oversteek ons verrassend gemakkelijk af en kunnen we lekker op het terras neerploffen. We zitten tussen de kippen die gelukzalig aan het chillen zijn en iets verderop is een gans zich aan het wassen in een waterbron. Veel idyllischer dan dit ga je het niet krijgen. We krijgen zelfs nog een schnaps aangeboden, maar bedanken toch vriendelijk. Helaas is het na de lunch ook voor ons tijd om weer verder te gaan.

Overnachten in de Sudetendeutsche hütte

Het laatste stukje is nog eens een paar honderd meter klimmen. De sfeer zit er goed in en het tempo ook. We passeren watervallen en een kudde schapen en wanneer we bijna boven zijn krijgen we zicht op het schattige kleine hutje dat ons lonkt. Onze eindbestemming van vandaag. En de timing kon niet beter, zodra we onze voet over de drempel zetten komen de eerste druppels van een flinke bui naar beneden kletteren. Wij nestelen ons lekker in de warme stube en krijgen een heerlijke zelfgemaakte ijsthee voorgeschoteld. Als het even droog is trekken we toch onze schoenen weer aan, want dicht bij de hut heb je een prachtig uitzicht op de Großglockner. Althans, met mooi weer. Toch willen we een poging wagen. Helaas is het uitzicht niet helemaal vrij en moeten we ook flink door de sneeuw lopen. Na een korte wandeling keren we weer terug naar de gezellig hut.

Het valt me op dat deze hut bovengemiddeld veel aandacht heeft besteed aan de aankleding. En dan niet van die ouderwetse Oostenrijkse aankleding, maar leuke kussens, kaarsjes en plantjes om het écht gezellig te maken. Als het avond wordt komt ook de zon nog even op bezoek. Een perfecte afsluiter van de dag en wij duiken lekker op tijd ons bed in.

De Gradötzkogel (3063 meter) beklimmen

De volgende ochtend worden we uitgerust wakker. Het plan was om de Gradötzkogel te beklimmen, maar nadat we gisteren kniediep in de sneeuw zijn gezakt twijfelen we daar aan. De route naar de top is nog erg besneeuwd en de voorspelling is dat het vandaag volledig bewolkt is. Tel dat bij elkaar op en je hebt niet de ideale situatie om een berg op te gaan. Als we aan het ontbijt zitten zien we dat de voorspelling niet uit is gekomen en dat de bewolking nog ver boven de top hangt.

Een kleine discussie volgt. Ik vind het alsnog gekkenwerk (want veel sneeuw), Thomas roept enthousiast dat wij dit prima kunnen. Zijn eeuwige optimisme wint en een half uur later staan we klaar om naar de top te gaan.

Dit seizoen zijn er nog geen anderen op de top geweest horen we van de huttenwaard, maar vol goede moet maken we ons eigen spoor. De ene stap stevig, de andere zakt heupdiep weg. Zo vervolgen we continu onze weg naar boven. Maar tot mijn (enige) verbazing, staan we 1,5 uur later toch echt boven op de top. Als bewijs zet Thomas het topkruis weer netjes rechtop.

Afdalen langs dezelfde weg?

Na de top besluiten we dat het genoeg avontuur is geweest voor vandaag. We gaan weer lekker naar de auto. En we kiezen nu voor de veilige route: dezelfde weg terug. In dit gebied zijn er nog talloze andere wandelingen mogelijk en ook huttentochten te doen. We komen dus zeker nog eens terug, maar dan hopelijk met wat minder sneeuw.

Heb ik je na deze blog overtuigd dat het echt heel leuk is om hier te slapen? Mooi! De hut kan je hier reserveren.

Video van deze tocht

Wil je nog meer van deze tocht bekijken? Dat kan! Ik onze vlog nemen we je mee in de leuke route naar de Sudetendeutsche Hütte.