De Ortler zelfstandig beklimmen – we did it!

De Ortler, het is een fenomeen onder bergbeklimmers en bijna iedere klimmer kent hem wel. Nee het is geen Mont Blanc of Grand Paradiso. Iets waar wij als Nederlanders al snel naar toe trekken als we het hogere terrein willen opzoeken. Nee de Ortler is een klassieker. Met zijn 3905 meter torent hij hoog uit boven de andere bergen. En nee het is ook geen 4000’er, maar hé, he’s getting close en het is een flinke berg om te beklimmen. Een prachtberg zelfs, waar je interessant klauterterrein combineert met de magische witte gletsjers. Wij beklommen deze berg in juli 2024 en dat was fantastisch!

De Ortler, waarom is het zo’n bekende berg?

De Ortler is een van de hogere bergen van Italië en de hoogste berg van Zuid Tirol. Liggend in het Stelvio park is hij vanuit het dal niet te missen. Het kleine, schattige bergdorpje Sulden ligt recht onder de majestueuze wand en terwijl we daar logeerden keken we dag in dag uit naar de afgekapte gletsjer op de top. Om de Ortler te beklimmen heb je keuze uit meerdere routes. Zo is er de Hintergrat waarbij je een lange graatbeklimming maakt naar de top. Maar je hebt ook de normalweg en die loopt via de Payer Hütte omhoog.

Ondanks dat de normaalweg de makkelijke route is, is deze ook nog niet te onderschatten. Met niveau PD+ en kletterterrein van III+ is het een berg die je liever pas klimt als je al wat ervaring hebt met Alpinisme. Gelukkig hebben we dat inmiddels en was het ons doel om deze top zonder gids te bereiken. Wil je starten met zelfstandige beklimmingen? Probeer dan eerst een makkelijkere route zoals de Allalinhorn.

Aanloop naar de Payer Hütte

Om de Ortler te beklimmen heb je de mogelijkheid om eerst in een hut te overnachten, en daar maken de meesten dan ook gebruik van. De hut die aan de voet van de beklimming ligt is de Payer Hütte. Vernoemd naar Julius Payer, de eerstbeklimmer van deze route op de Ortler. De weg er naartoe is een normaal wandelpad, maar duurt wel zo’n 2,5 à 3 uur. Onderweg kom je ook nog langs de Tabaretta Hütte. Daarnaast heb je de keuze of je vanuit het dal gaat of eerst met de kabelbaan een stuk omhoog.

Deze kabelbaan scheelt je al snel een paar honderd hoogtemeters dus dat is ook waar wij voor kozen. Het kabelbaantje is een kleine stoeltjeslift en gaat zo langzaam dat wij denken dat Kilian Jornet nog sneller omhoog rent. Maar goed we zitten lekker en hebben ondertussen een prachtig uitzicht. Op de dag dat wij naar de hut lopen is het aardig warm en elke keer als de wolken voor de zon komen zijn we blij. We besparen op gewicht en lopen allebei al in onze Alpien broek. Die zijn stevig en robuust, maar niet lekker fris.

De start van de route, klauteren en zoeken

Omdat we op tijd bij de Payer Hütte waren hadden we ook nog tijd om even op onderzoek uit te gaan voor de volgende dag. Voor de Ortler zijn er verschillende topo’s beschikbaar en het is belangrijk om je goed in te lezen. Het eerste stuk is nog redelijk begaanbaar terrein, waarbij we af en toe een sneeuwveld tegen kwamen. We besloten dan ook om nog een klein stukje te lopen om te zoeken naar de route van de volgende dag.

Als we om half 5 de ontbijtzaal in lopen zit het al aardig vol. Vol met gespannen gezichten, maar ook met enthousiaste klimmers die staan te popelen om te vertrekken.

We kijken uit over een flink stuk rots, want het eerste deel is voornamelijk klauterwerk, en zoeken naar het best begaanbare stuk. We maken een paar foto’s en besluiten om in de hut nog wat informatie in te winnen. Daarna is het tijd voor lekker, en véél, eten. Dat helpt voor de energie van morgen. Omdat het ontbijt om 04:30 alweer klaar staat gaan we op tijd ons bed in.

De Ortler beklimmen: de dag van de klim

Om kwart over 4 gaat de wekker, al horen we al langere tijd gerommel om ons heen. Minstens een half uur, wat iedereen zo vroeg al doet is me een raadsel, dus ik blijf nog even lekker liggen. Als we net iets voor half 5 de ontbijtzaal in lopen zit het al aardig vol. Vol met een aantal gespannen gezichten, maar ook met enthousiaste klimmers die staan te popelen om te vertrekken.

Uiteindelijk vertrekken we net iets voor 5 uur op de route. Er zijn vandaag zo’n 20 klimmers en daarmee is het gelukkig niet al te druk. Maar toch komen we al snel in een treintje terecht. Dat vinden we niet erg want we hebben de tijd en het is goed weer. Al snel vinden we de kabels die op een deel van de route te vinden zijn en daarna komen we bij de eerste sleutelpassage. Een kleine klim van III+ niveau. We vonden het vooraf een beetje lastig inschatten wat dat zou zijn omdat we voornamelijk rotsklimmen. Maar het blijkt heel goed te doen. Het is voornamelijk 1 grote stap die het nét iets lastiger maakt, maar zeker geen grote uitdaging. Dat besef is erg prettig en we klimmen door naar de start van de gletsjer.

De gletsjer van de Ortler op

Deze route bestaat dus uit twee delen. Het klauteren en de gletsjer. Na een ruim uur kunnen we onze stijgijzers aantrekken en de gletsjer op. Omdat het al een paar dagen goed weer is ligt er een redelijk spoor op de gletsjer, maar af en toe is het nog wel zoeken. Ook hebben we geluk met het seizoen, want in het voorjaar is er nog veel sneeuw gevallen waardoor de gletsjerspleten begin juli nog helemaal dicht zijn. Af en toe komen we een klein stukje ijs tegen, maar ook dat is niet al te spannend. Heb je een slechter jaar met veel ijs, dan kan handig zijn om voor de zekerheid een ijsschroef mee te nemen. Wij laten hem vandaag aan de gordel zitten.

Van zonsopkomst tot totale mist

Inmiddels zitten we al een ruim uur op de gletsjer en vorderen we gestaag. We hebben een lekker tempo en we hebben beiden geen last van de hoogte. Dat voelt goed! Het enige dat verandert is in afgelopen uur is het uitzicht. Waar we begonnen met prachtige uitzichten over het hele gebied met de wolken onder ons, is dit veranderd naar complete mist. De wolken uit het dal zijn aan het opstijgen en dat merken we. Gelukkig kunnen we nog een heel licht spoor blijven volgen en lopen we verder naar de top. Zo’n 100 meter onder de top wordt de gletsjer minder steil en lopen we over een grote witte vlakte. We denken dat we nog 100 meter moeten klimmen omdat onze hoogtemeters niet helemaal kloppen, maar plots staan we al voor die top. Door de mist hadden we hem helemaal niet gezien. We verbazen onszelf, want we zijn pas net iets meer dan 3 uur onderweg en staan bovenop de top van de Ortler. Wat een prachtberg!

De afdaling, abseilen of niet?

Na een fijne tocht vervolgen we onze weg weer terug. De route volgt dezelfde weg naar beneden als omhoog. Op de online topo’s hadden we ook al informatie gezien over verschillende abseilmogelijkheden. De eerste zou direct achter de bivak zijn, die je halverwege de gletsjer ziet. Omdat de weg omhoog voor ons prima te doen was, hebben we deze abseil niet gedaan maar zijn we gewoon terug gelopen. Daarnaast staat in de topo dat je bij de III+ passage ook kunt abseilen. Een ander stel voor ons deed dat daar wel, maar wij besloten naar beneden te klimmen. Dat ging voor ons precies goed, maar vind je dat spannend dan zou ik hier zeker een abseil gebruiken. Een 40 meter touw is daarbij voldoende.

Als we het klauterstuk ook zijn afgedaald lopen we het laatste deel naar de hut, waar we een lekkere Kaiserschmarnn bestellen. Die hebben wel verdiend! Het laatste stuk lopen we weer terug naar de kabelbaan. Inmiddels zijn we ook aardig moe waardoor de terugweg ongeveer even snel gaat als de heenweg. Maar wel met een prachtige herinnering rijker!

De Ortler zelfstandig beklimmen of met gids?

Wil je graag de Ortler beklimmen en wil je graag weten wat voor jou past? Houdt er rekening mee dat de Ortler geen beginnersberg is. Heb je nog nooit zelfstandig een alpien tocht gedaan? Dan zou ik aanraden om met een gids te gaan. Voor deze tocht hadden wij al meerdere routes zelfstandig beklommen op PD niveau en de omstandigheden waren goed. Ben je al een ervaren alpinist? Dan is het een leuke route om zelfstandig te klimmen.